www.ebruli.fforum.biz

Yazmak için yaşamak gerekmez,an gelir sadece yüreğe dokunur, o da yeter …
 
AnasayfaTakvimGaleriSSSAramaKayıt OlGiriş yapMisafir Defteri
Dalgaları Aşmak
tıklayınız
Kardeşini Seç
tıklayınız
En son konular
» Yağmur Yağmasaydı ...
Cuma Ekim 02, 2009 11:50 am tarafından Ebruli

» BeşiktAşk
Cuma Eyl. 25, 2009 3:06 pm tarafından aysem

» Söylediler ve öldüler ..
Cuma Eyl. 25, 2009 3:03 pm tarafından aysem

» Duz Mantik
Cuma Eyl. 25, 2009 2:59 pm tarafından aysem

» Ben hüzünlerle sevdim şiirleri
Perş. Ağus. 20, 2009 8:38 pm tarafından Ebruli

» ---OYUN---
Paz Ağus. 16, 2009 11:19 pm tarafından elinin_koru

» Sisyphos Söylencesi
Cuma Ağus. 14, 2009 10:57 am tarafından Ebruli

» Pencere ...
Çarş. Ağus. 12, 2009 12:56 pm tarafından Ebruli

» KALBİM UNUT BU ŞİİRİ
C.tesi Ağus. 08, 2009 12:16 pm tarafından Ebruli

Haberler
Günlük burcunuz
Günlük Burç
Arama
 
 

Sonuç :
 
Rechercher çıkıntı araştırma
Istatistikler
Toplam 31 kayıtlı kullanıcımız var
Son kaydolan kullanıcımız: asre

Kullanıcılarımız toplam 333 mesaj attılar bunda 171 konu
En iyi yollayıcılar
Ebruli
 
aysem
 
billycan
 
guyana
 
wisewise
 
elinin_koru
 
Nomad
 
ercan-ergen
 
ReBeLLa
 
alicee
 

Paylaş | 
 

 Bir Ankara Hatırası...

Önceki başlık Sonraki başlık Aşağa gitmek 
YazarMesaj
ReBeLLa
yeni üye
yeni üye
avatar

Mesaj Sayısı : 6
başarı sistemi : 1
Kayıt tarihi : 24/05/09
Yaş : 33

MesajKonu: Bir Ankara Hatırası...   Paz Mayıs 24, 2009 3:00 pm

Bir Ankara Hatırası

Günlerden Cuma. Aylardan ağustos. Yazın demine vurmuş bir kent. Sıcak… Karmaşa… Bilinmezlik…

Güneş hükmünü yitirmiş sokak lambaları henüz yanmaya başlamış. Yüksek bir binanın 9. katında bu kente yabancı bir yürek. Odanın penceresinden ya da balkona çıkınca tam karşımda Atam (Anıtkabir) tüm azametiyle duruyor. Gözlerim doluyor. İşte karşımda uzansam yakalayacağım sanki. Yüreğim sızlıyor birden.

Sonra birden kapının sesiyle kendime geliyorum. Alt kattaki oda da kalan arkadaş. Yeni tanıştık adını biliyorum hangi üniversitede okuduğunu biliyorum ama hikâyesini bilmiyorum.

—Merhaba! Diyor
—Hoş geldin içeri girsene. Diyorum
—Hoş buldum canım sıkıldı bir bakayım dedim yalnızsın galiba. Diyor
—Evet, terk edildim. Diyip küçük bir kahkaha atıyorum.
—Ama bak ben varım. Diyor
—İyi ki geldin kahve yapacaktım beraber içelim. Diyorum
—Tamam. Diyor

Böyle başlıyor Elif’le maceramız. Macera! Aslında birkaç günlük bir arkadaşlık ama çok şey kattın Elif bana…

Kahveyi yapıyorum. Çekiyoruz iki sandalye pencerenin önüne, alıyoruz Atamızı ve Ankara’nın uçsuz bucaksız ışıklarını karşımıza.

Önce havadan sudan muhabbetler geçiyor aramızda.

—Ne için geldin Ankara’ya? Diyor.
—Yaz okulu.
—Bitiyor sanırım okul
—Evet sonunda. Diyorum küçük ve düşünceli bir tebessümle.

Sonunda bitiyor bunca emek heba ettikten sonra diye düşünüyorum.

Bir yudum daha alıyorum kahvemden ve sigaramdan.

—Senin memleket neresi? Diyorum ve başlıyoruz.

Kilit soru buymuş meğer…

Elif 21 yaşında. Yüzünde hiç kaybolmayan bir gülümseme. Yüzünün bir yanı hüzünlü her ne kadar saklamaya çalışsa da içini görmek isteyen biri anlar bunu. Ve ben Elif’in içini görmek istiyorum. Evet, Elif’in bir yanı hüzünlü…

Kaç aylıkken yetiştirme yurduna bırakıldığını bile bilmiyor Elif. İstanbul’da bir çocuk esirgeme kurumu şubesine bırakılmış ailesi tarafından. Yurttaki müdüre annesi olmuş, görevlilerden birisi de babası. Ama solmamış Elif. Açmış güneşe dönerek yüzünü. Okumuş kendini yetiştirmiş. Ankara Üniversitesini kazanmış. Çıkmış gelmiş. Durmadan yılmadan hem okuyor hem çalışıyor özel bir hastanede Elif.

Ona göre hayat dalga geçilecek bir oyun. Daha çocukken büyümüş Elif. Genç kızken olgunluğun doruğuna gelmiş. İçinde bir çocuk var sürekli dışarı çıkmak istiyor. Kimi zaman engelliyor ama çoğu zaman dışa vuruyor bunu.

Özlemlerinden bahsediyor bazen. Bayram diyince uzaklara dalıyor.

—Bize hediye alırlardı ne mutlu olurduk. Diyip gülüyor ve kafasını pencereye çeviriyor.

Hem özlem var bu sözlerde hem burukluk. “Ah be Elif yaktın içimi” diyorum kendi kendime.

Yakıyor bir sigara daha. Sanki alıp götürüyor içinin ateşini dumanı üfledikçe.

—Ben ev yemeği tadını bilmem. Diyor. Kantin ya da televizyon odaları dışında televizyon izlemedim. Elimde hiç kumanda olmadı. Şöyle keyifle sıcacık yumuşacık uzanacağım bir koltuk bile görmedim. Ev ortamı nedir nasıl olur bilmiyorum. Aileye nasıl davranılır bilmiyorum. Diyor

O bunları anlattıkça kendimden utanıyorum. Bana ne kadar küçük geliyor bu sorunlar. Ya da bunu da geçtim ne kadar nankörüm diyorum. Onun mutlu olabileceği şeyler benim görmezden geldiğim yokluğunu bile aklıma getirmediğim şeyler. Ama hala her şeyden dert yanıyorum.

Ailesinden bahsediyor biraz. Annesi ve babası Elif’i yurda bırakmadan kısa süre önce boşanmış. Ona bakamayacakları için de yurda bırakmışlar.

—Tanıyor musun aileni? Görüşüyor musun? Diyorum.

Görüştüğünü söylüyor. Babası Elif okumaya başlayıp biraz da para kazanmaya başladıktan sonra yakınlık göstermeye başlamış.

—Param için bana babalık yapmaya çalışıyor. Diyor.

İçim burkuluyor. “Böyle babalar da mı var?” diye düşünmeden edemiyorum. Ve birden babamı özlediğimi hissediyorum…

Yanındayken babamı aramıyorum. O arasa bile Elif yanımdayken cevap vermiyorum. Olur ya burukluk yaşar üzülür diye.

Ailesinden bahsediyor biraz daha. Ve ben tanrıya şükrediyorum “iyi ki sahip olduğum bir ailem var ve iyi ki böyle bir ailem var” diye. Pişmanlık duyuyorum birden, aileme kızdığım karşı çıktığım günler aklıma gelince. Özür diliyorum içten içe.

Uzaklaşıyoruz yavaş yavaş bu konulardan. Sonra gülüyoruz sabaha kadar. Saate bir bakıyoruz saat sabahın 4ü olmuş. Nasıl geçti zaman anlamıyoruz. Güzel ve keyifli bir sohbetle geçiyor zaman. Çok şey katıyor bana Elif farkında olmadan. Bakışıyla, kahkahasıyla, hayata karşı duruşuyla…

Elif’in hikâyesi özetle böyle. Beni bambaşka bir boyuta taşıdı. Farkında mıydı bunun? Hayır!
Çünkü anlattıkları onun için çok sıradan ama benim için sıra dışı şeylerdi.

Çok şey öğrettin bana Elif! Teşekkürler… Bilmem duyar mısın yüreğimin sesini…

İçinde ki çocuk ölmesin Elif mutluluk en yakın dostun olsun…

İstedim ki bu hikâyeyi paylaşayım sizlerle. Olur ya size de bir şeyler katar belki!

24.12.2008

ReBeLLa...
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Ebruli
Admin
Admin
avatar

Mesaj Sayısı : 181
başarı sistemi : 2
Kayıt tarihi : 24/04/09

MesajKonu: Geri: Bir Ankara Hatırası...   Paz Mayıs 24, 2009 3:11 pm

çok güzel bir anlatımdı ve çok hüzünlü teşekkürler ReBeLLa...
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
http://ebruli.fforum.biz
ReBeLLa
yeni üye
yeni üye
avatar

Mesaj Sayısı : 6
başarı sistemi : 1
Kayıt tarihi : 24/05/09
Yaş : 33

MesajKonu: Geri: Bir Ankara Hatırası...   Paz Mayıs 24, 2009 3:18 pm

Ben de her okudugumda tekrar hissederim o geceyi ve hüznü..çok şey kattı bana...asıl ben teşekkür ederim...
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
 
Bir Ankara Hatırası...
Önceki başlık Sonraki başlık Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
www.ebruli.fforum.biz :: Edebiyat ve Biz :: İçinizden Dökülenler-
Buraya geçin: